Εσωτερικός διάλογος μιας μέρας. Κατά βάθος θέλεις να ξεχωρίσεις. Παραδέξου το. Έχεις αγωνία. Το βλέπω. Η αγωνία που δημιουργείται, από τις ιδανικές προσδοκίες και τα υψηλά πρότυπα, είναι μη αρμονικά βιώσιμα με σένα. Αν «ξεχωρίσεις» οι «άλλοι» θα σ απορρίπτουν. Αυτή είναι η λαϊκή στάση των ανθρώπων. Στην αρχή θα γεμίσει η ζωή σου γλύφτες....

Ερωτάς ακούσιος Που γίνεται εθελούσιος Δυάδας ομοούσιος; Η΄μοναχός κι ανούσιος; Γυρίζει μέσα στο μυαλό Και φτιάχνει κόσμο θαυμαστό Θα κάνει κύκλο ολόκληρο; Η΄θα πληρώσει πρόστιμο; Κενό βρήκε και τρύπωσε Σε θλίψης τόπο χτίστηκε Ο νους παραμερίστηκε Και η λογική ζαλίστηκε. Σχέδιο εξόδου θα βρεθεί Σαν πάρει πόδι η ντροπή Θα βγει στο φως και θ΄...

Ενεργή ακοή, η αλλιώς ενσυναίσθηση θα λεγόταν αν… -Σε πήρα να σε ρωτήσω, αν έχεις λίγο χρόνο να βρεθούμε. -Δεν είναι η πιο εύκολή μου μέρα, αλλά πες μου, συνέβη κάτι; -Να μωρέ δεν είμαι πολύ καλά αυτές τις τελευταίες μέρες, είδα και ένα άσχημο όνειρο. Θα ήθελα λίγο να στα πω.. -Αααα ναι εεε...

Ένας χρόνος πέρασε που αρρώστησαν με λοίμωξη η αγάπη, η αγκαλιά και το φιλί. Έμειναν λέξεις ασθενείς  που θέλανε να γιάνουν. Τους δώσαμε παυσίπονα, τους δώσαμε αντιβίωση και φάρμακα πολλά. Τους βάλαμε οξυγόνο από βουνίσιο αεράκι και θαλασσινό. Ζήτησαν διάλογο πλατύ για να σταθούν στα πόδια τους, αφού δεν πλησιάζονταν. Βαστάτε λέξεις μου γερά μέχρι...

Περιμένοντας για οντισιόν στο έργο της ζωής μου. Τι θα έκανα χωρίς φόβο, τι θα έκανα χωρίς εχθρούς; Tι θα έκανα χωρίς στεναχώρια, τι θα έκανα χωρίς μιζέρια, χωρίς συγκρίσεις; Tι θα έκανα χωρίς «δαίμονες», τι θα έκανα χωρίς βαρβάρους; Τι θα έκανα χωρίς την ισχυρή πεποίθηση ότι κανείς δε με καταλαβαίνει; Aυτό το ιδιαίτερο...

Εκτός από τις «ευτυχείς ενώσεις», δεν αξίζει να θεσπιστεί και μια μέρα που να γιορτάζονται και οι ευτυχείς αποχωρισμοί. Αυτοί, χωρίς γκρίνιες, καυγάδες, δικαστήρια, διεκδικήσεις, μικρότητες, αλληλοκατηγορίες, μαλλιοτραβήγματα. Οι συνειδητοποιημένοι, οι ευγενικοί, οι φιλικοί,  οι πιο αγαπητικοί απ΄ότι όταν ήταν μαζί και «αγαπημένοι»… Και ας τη γιορτάζει ο καθένας μόνος του βρε αδελφέ…μέχρι να βρει...

Είδηση εκτάκτου ανάγκης Καταζητούνται αυξημένα  κρούσματα αγάπης. Συμπτωματικά. Πολύ συμπτωματικά. Με ρίγη στην ψυχή και πυρετό στο βλέμμα. Μεταδίδονται με κάθε είδους επαφή. Στενή. Πολύ στενή. Με υποκείμενο νόσημα το πάθος. Μπολιασμένα με το στέλεχος του ιού του έρωτα. Διασωληνωμένα με το οξυγόνο του πόθου. Καταδικασμένα να ζουν με συνεχόμενη καρδιακή υποστήριξη, σε δυάδα εντατικής...

Ένα ανοιξιάτικο μεσημέρι στο νησί, γυρνώντας σπίτι από το σχολείο, ένιωθα πολλή μοναξιά. Ήμουν μόνο έξι. Δεν ήξερα να το ονομάσω. Αλλά το ένιωθα. Ήταν κι αυτή η αλλαγή από την Αθήνα. Μετατέθηκε ο μπαμπάς. Άλλη μια μετακόμιση. Άλλη μια κούραση. Άλλη μια αλλαγή. Στο δρόμο της σύντομης επιστροφής, συνάντησα ένα σκυλάκι μικρό και γλυκό....

Δε χρειάζεται να υποφέρεις άλλο Έχεις σκεφτεί ποτέ συνειδητά, πιο νούμερο καινούργιας δίαιτας, ξεκινάς πάλι; Ποιο είδος διατροφής; Ποια προσπάθεια; Ποια υπόσχεση; Ποιο «νοιάξιμο εαυτού»; Ποια «τιμωρία»; Ποιο «έφαγες πολύ, τώρα σταμάτα»; Ποια δέσμευση; Ποιο «ποτέ δε θα ξαναφεθώ»; Πιο «ποτέ ξανά δε θα με παραμελήσω»; Ποιον έλεγχο του βάρους, κάθε μέρα; Ποιο απαξιωτικό κοίταγμα...

Για όλους όσοι σιωπούν… Σε μια λεπτή κλωστούλα κρέμεται η σιγή και ψάχνει η λάβα αγκαλιά για να μπορέσει να χυθεί. Κάνω τον πόνο μου στεφάνι ηρωικό και τον καταθέτω  σε μνημείο πεσόντων σιωπών. Ξάφνου ανασταίνονται χιλιάδες φωνές και βρίσκουν στο σύμπαν ευήκοες ψυχές.