Περιμένοντας για οντισιόν στο έργο της ζωής μου.
Τι θα έκανα χωρίς φόβο, τι θα έκανα χωρίς εχθρούς;
Tι θα έκανα χωρίς στεναχώρια, τι θα έκανα χωρίς μιζέρια, χωρίς συγκρίσεις;
Tι θα έκανα χωρίς «δαίμονες», τι θα έκανα χωρίς βαρβάρους;
Τι θα έκανα χωρίς την ισχυρή πεποίθηση ότι κανείς δε με καταλαβαίνει;
Aυτό το ιδιαίτερο μυαλό και ψυχοσύνθεση που κοπίασα πολύ για να αποκτήσω;
Πως θα ζούσα χωρίς να κρίνω τους άλλους που δε με καταλαβαίνουν, που δε με πλησιάζουν;
Πως μπορώ ΕΓΩ να τους πλησιάσω;
Πως θα είχα αλλιώς την ικανοποίηση (πολυτέλεια) να εκδικούμαι αυτούς που δε με πλησιάζουν;
Πως θα ξεβολευτώ από το ρόλο του θύματος στο σενάριο της ταινίας που έφτιαξα και δεν πάιζω κι όλας;
Πως αλλιώς θα έχω σημαντικό ρόλο στη ζωή μου;
Πώς θα γράψω ιστορία αν δεν έχει πόνο;
Τα θύματα περιμένουν πάντα κάποιον να τους σώσει ή τουλάχιστον να τους αναγνωρίσουν τις θυσίες. Και αυτό έχει μπόλικη ασφάλεια.
Αν πω και κάνω αυτά που σκέφτομαι μάλλον θα με κρίνουν αυστηρά θα γίνω αντιπαθής θα μ΄απορρίψουν. Και εγώ θέλω να μ΄ «αγαπάνε» όλοι για να έχω κάποια ελπίδα σωτηρίας, πολλές φορές περιμένοντας ακόμα κι αυτούς που δείχνουν ότι ήδη μ αντιπαθούν.
Η «άλλη» ζωή έχει περισσότερες απαιτήσεις.
Δεν έχει θύματα σωτήρες, ήρωες και αντιήρωες. Δεν έχει ρόλους βολικούς και δανεισμένους σε σενάρια «κλεμμένα» με τραγικό τέλος που πρέπει να περιμένω και να απομυθοποιήσω.
Έχει το δικό μου αυτοσχεδιασμό.
Η «άλλη» ζωή δεν είναι ένα μυστήριο για να το λύσω εγώ ή κάποιοι άλλοι, αλλά ένα μυστήριο για να το ζήσω εγώ με κάποιους άλλους.
