Εσωτερικός διάλογος μιας μέρας.
Κατά βάθος θέλεις να ξεχωρίσεις. Παραδέξου το. Έχεις αγωνία. Το βλέπω.
Η αγωνία που δημιουργείται, από τις ιδανικές προσδοκίες και τα υψηλά πρότυπα, είναι μη αρμονικά βιώσιμα με σένα.
Αν «ξεχωρίσεις» οι «άλλοι» θα σ απορρίπτουν. Αυτή είναι η λαϊκή στάση των ανθρώπων. Στην αρχή θα γεμίσει η ζωή σου γλύφτες. Δε θα καταλαβαίνουν το πως ξεχώρισες, το αιμάτωμα που έσταζε και τροφοδότησε την αλλαγή, κανείς δε θα αναρωτηθεί πως δημιουργήθηκε και αν στάζει ακόμα, αλλά θα το δέχονται σαν αυτονόητο, προσπαθώντας να σ αντιγράψουν ή για να τους πεις το συστατικό της «επιτυχίας».
Κάθε έπαινος θα κρύβει μια επερχόμενη δολοφονία. Πρόσεχε. Δε σε ξέρουν. Μη τους πιστεύεις. Υποκρίνονται όταν σου λένε κολακείες.
Θα σου πουν ότι το άξιζες, χωρίς να το πιστεύουν. Το μόνο που θα πιστεύουν είναι ότι εσύ είσαι τυχερός και αυτοί άτυχοι που δεν είχαν τη δικιά σου τύχη.
Μην έχεις αγωνία. Η αγωνία ποτέ δεν μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες ελευθερίας. Ο φόβος του να μην είσαι συνηθισμένος, σε κάνει ν΄αποκρύπτεις το ελάττωμα, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει, με το να το κρατάς κρυφό, το δυναμώνεις.
Η αποδοχή του ότι είσαι «συνηθισμένος», είναι το πιο ασυνήθιστο πράγμα στον κόσμο. Και μόνο μέσα απ΄αυτή τη διαδρομή υπάρχει η δυνατότητα να ξεχωρίσεις στα δικά σου μάτια.
Το σύστημα δημιουργεί ψευδοανάγκες. Σου επιβάλλει να ξεχωρίσεις, κάνοντάς σε να πιστεύεις, ότι υπηρετείς δικές σου ανάγκες.
Η ανάγκη σου είναι άλλη. Νιώσε την, αφουγκράσου την. Η ανάγκη σου αρχικά είναι ν΄αγαπηθεί το ελάττωμά σου, όχι το προτέρημα. Να δεχτούν την ετερότητα σου μέσα στην διυποκειμενικότητα των σχέσεων.
Να αγαπηθείς ως πρόσωπο, ολόκληρος.
Ν΄ανθήσεις μέσα από την πλήρη αποδοχή αυτού που είσαι. Μην το κρύβεις. Βγάλτο στο άπλετο φως. Το ημίφως δημιουργεί σκιές, μεγάλες, υπερδιογκωμένες, ανυπεράσπιστες.
Ταπεινώσου μέσα από την ασημαντότητά σου. Σήκωσε τα χέρια ψηλά και μετά πέσε κάτω και ευχαρίστησε γι΄αυτό που είσαι και αυτά που έχεις.
Αν δεν νιώσεις την αγάπη για σένα μέσα από την ατέλεια σου, δεν θα νιώσεις αγάπη ποτέ για κάποιον άλλον.
Κι ας νομίζεις…
