Ζωή το λένε

Κοιμάται αυτό που θες.

Ίσα που ακούγονται κάποιες βαθιές του ανάσες.

Κρυώνει μέσα σε παραγεμισμένα ψυγεία και λειώνει μέσα σε καυτούς φούρνους.

Κείτεται πλάι σε μισοάδεια μπουκάλια που χύνουν δάκρυα.

Είναι γραμμένο με βελόνες πάνω σε μαύρα σύννεφα.

Ονειρεύεται μπουκωμένο με κοιμισμένα χάπια.

Πλανάται μέσα σε πυκνούς καπνούς που χορεύουν ντάμες και βαλέδες.

Χαϊδεύεται με άγνωστα κορμιά σε σκοτεινές διαδρομές.

Κρύβεται μέσα σε φθαρμένα σώματα.

Χτυπιέται από βιαστικούς περαστικούς.

Βασανίζεται με ενοχικά μαστίγια στου μυαλού τα καταγώγια.

Ανασαίνει από την προσμονή ενός προαναγγελθέντος έρωτα.

Κοιμάται αυτό που θες.

Κάποιες στιγμές ανοίγει τα σφαλισμένα μάτια του.

Μιλά ψιθυριστά.

Ίσα που νιώθεις το απαλό του φτερούγισμα.

Ψελλίζει προσευχές στο άγνωστο.

Ξύπνα το.

Έχει αργήσει.

(Αφιερωμένο στα παιδιά ενός «ανύπαρκτου» Θεού)