Η θάλασσα κι η πεταλούδα
Επιτέλους πήγα στη θάλασσα, μετά από 7 δύσκολους μήνες! Μετρώντας τις μέρες και τα κουράγια, τις αλλαγές και τα σκαμπανεβάσματα.
Στη θάλασσα, με περίμενε μία πεταλούδα, ήδη μεταμορφωμένη, από κάμπια σε χρυσαλίδα, ως ένα σύμβολο εξέλιξης, αναγέννησης, ευτυχίας και χαράς.
Σύμφωνα μ΄ένα μύθο, τα πουλιά ζήλεψαν την ομορφιά τους και ζήτησαν από το δημιουργό να αποσύρει τη δυνατότητα να τραγουδούν και έτσι οι πεταλούδες, παρέμειναν όμορφες και σιωπηλές.
Αλλά η θάλασσα, δανείζει απλόχερα τους ήχους της σ΄ότι την πλησιάζει κι΄έτσι, σήμερα άκουσα το τραγούδισμά της σε τόνους απαλούς αισιόδοξους και ήσυχους, να μου θυμίζουν ότι, ό,τι και να γίνει, η περιπλάνησή έχει τη μεγαλύτερη αξία και πως όλες οι στιγμές αποτυπώνονται στην καρδιά ως υπέρτατη ευλογία. Δυσάρεστες κι ευχάριστες. Αυτήν την ευλογία ένιωσα και σήμερα και μου είναι αρκετό.
Για το αύριο κανείς δεν ξέρει…
