Η αυτολύπηση είναι μια μεγάλη συναισθηματική παγίδα. Νομίζεις ότι δεν έχει γεννηθεί ο άνθρωπος που μπορεί να καταλάβει το δράμα σου. Είναι η επιφάνεια στην φουρτουνιασμένη σου θάλασσα. Στο βυθό της όμως υπάρχει μια άλλη αλήθεια. Η αυτολύπηση είναι μια συνομιλία με τον εαυτό που προσπαθεί να λύσει το φαινόμενο του γιατί δεν μπορώ να μεταδώσω στους άλλους την τελειότητά μου. Γι αυτό είναι βαρύ «ναρκωτικό» και έχει υψηλή διέγερση λόγω αυξημένης αυταρέσκειας. Συνήθως αν προσπαθήσεις «να βοηθήσεις» έναν άνθρωπο με λογικές διαδικασίες να βγει απ΄αυτό θα σε διώξει με τις κλωτσιές! Γιατί είναι «γλυκός» ο πόνος. Στην πραγματικότητα, δε θέλει να λύσει. Θέλει να διαιωνίσει. Θέλει να έλξει προσοχή. Η λύση δίνει προοπτική. Η αυτολύπηση διακατέχεται από την ηδονή του πόνου. Από την ηδονή του αδιεξόδου.
Με απλά λόγια το εσωτερικό παράπονο λέει: γιατί οι άλλοι δεν μπορούν να δουν πόσο αριστούργημα της φύσης είμαι. Μόνο έτσι θα χαρώ…και αν!
Σ΄αυτό συντείνουν και βοηθούν εξωγενείς παράγοντες όπως, ολόγιομα φεγγάρια, ο καναπές του πόνου ή νησιώτικα βραχάκια, μουσική με στίχους «αδιέξοδους» και υψηλής περιεκτικότητας αλκοόλ.
Και εσείς που θα προσπαθήσετε να βοηθήσετε στη λύση, είτε ως φίλοι, είτε ως σύντροφοι, νυν ή υποψήφιοι, φροντίστε να το καταλάβετε γρήγορα! Μια δυο προσπάθειες και έξω από την πόρτα. Αυτοί που θέλουν να λύσουν. Θα λύσουν. Πάση θυσία. Διαφορετικά κινδυνεύετε από τις συνέπειες της κάθε αυτολύπης που χαίρει βάθος αμέτρητο και είναι άκρως κολλητική!
