Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Το σύνολο των προσωπικών ερμηνειών και των ψευδαισθήσεων που διαμορφώνουν το χαρακτήρα του ανθρώπου με τον οποίο εμφανίζεται στη ζωή, προστατεύεται με ζήλο, τόσο στις εσωτερικές, όσο και στις εξωτερικές του εκδηλώσεις.
Αυτό που είναι απαραίτητο για να στηρίξει αυτή την εικόνα, είναι το συναίσθημα ότι έχει πάντα δίκιο.
Το παραμικρό κοντράρισμα σ΄αυτό το δίκιο, το νιώθει σαν εμπόδιο ή σαν απώλεια. Το συναίσθημα το οποίο συγκρατεί το οικοδόμημα, είναι ο εγωισμός.
Ο άνθρωπος είναι πολλές φορές αδύναμος.
Είναι αδύναμος σαν παιδί. Σε στιγμές ειλικρίνειας, το γνωρίζει αυτό και τα γεγονότα στη ζωή του, τον αναγκάζουν να το συναισθανθεί. Επειδή όμως ένα παιδί δε γνωρίζει ή δε θέλει να μάθει ποιες προσπάθειες χρειάζεται να κάνει, αναβάλει, δε ζητάει βοήθεια και απαξιώνει τελικά κάθε πιθανή προσπάθεια. Μ΄αυτόν τον τρόπο σκέψης, χάνεται η απαραίτητη απλότητα που οδηγεί τον άνθρωπο να ζητήσει βοήθεια, όταν πραγματικά τη χρειάζεται.
Αυτός ο άνθρωπος προτιμά να υπερασπίζεται αυτήν την εικόνα που έχει για τον εαυτό του ενάντια στα πάντα.
Κάθε φορά που πιστεύει ότι αυτή κινδυνεύει, αισθάνεται σαν να κινδυνεύει ο ίδιος προσωπικά. Αντιδρά αμέσως για να την υπερασπίσει, με τον ίδιο τρόπο που ένα παιδί υπερασπίζεται μια κούκλα ή ένα αγαπημένο του παιχνίδι.
Αυτή η ανόητη εξάρτηση από την εικόνα του, είναι σε μεγάλη έκταση λανθασμένη και εξαιτίας της δημιουργούνται όλες του οι αντιδράσεις. Αυτή η εξάρτηση, είναι το ίδιο το θεμέλιο του εγωισμού του και ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια, στο να δει αυτό που πραγματικά είναι.
Είναι ένα εμπόδιο στην ανάπτυξη της ουσίας του, που είναι το μόνο που μπορεί να αναπτυχθεί, για να πάψουν οι εσωτερικές του συγκρούσεις.
Ο εγωισμός και η υπεράσπιση αυτής της εικόνας, είναι τα βασικότερα «όπλα» του ανθρώπου, στις καθημερινές του σχέσεις.
Η ψυχοθεραπεία βοηθάει τον άνθρωπο, να μάθει και να αλλάξει τον τρόπο που σχετίζεται με τον εαυτό του και τους άλλους ανθρώπους, με σκοπό να ικανοποιείται περισσότερο, να έχουν νόημα οι σχέσεις του και να μην είναι επιφανειακές ή βαρετές.
