Η αυταπάτη της καλοσύνης
Σε περιπτώσεις που δεχόμαστε από τον άλλον μία προσβολή, μία βλάβη, κάτι που μας ενόχλησε πολύ, η σιωπή μας, εναποθήκευσε τη μνησικακία. Επειδή πήραμε την απόφαση να σιωπήσουμε. Και εδώ είναι ευνόητο το ερώτημα. Και τι θα έπρεπε να κάνουμε για τον οποιοδήποτε μας ενοχλεί, να τον βρίζουμε, να ξεσπάμε, να τον εκδικούμαστε;
Οι λόγοι που δεν αντιδρούμε είναι διάφοροί.
Άλλες φορές γιατί θεωρούμε ότι δεν «μας παίρνει» γιατί ο άλλος είναι πιο δυνατός. Άλλες φορές γιατί δεν θέλουμε να χαλάσουμε την εικόνα που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους. Άλλες φορές γιατί έχουμε μεγαλώσει με κάποιες αναστολές, τέτοιες που εμποδίζουν την ευθύτητα. Δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε με ευθύτητα ένα παράπονο που μας προβληματίζει συστηματικά.
Σ αυτήν την περίπτωση ασυνείδητα λειτουργεί, ο αμυντικός μηχανισμός της αποφυγής. Ένας μηχανισμός που «προστατεύει» υποτίθεται την ψυχική μας υγεία.
Αλλά το σημαντικό είναι να κατανοήσουμε συνειδητά, ότι επειδή σιωπήσαμε, δεν σημαίνει ότι εξαφανίσαμε το δυσάρεστο συναίσθημα. Πιθανότατα το απωθήσαμε σ΄έναν κόσμο που βρίσκονται και άλλα εγκλωβισμένα συναισθήματα, που με την πρώτη ευκαιρία θα μας οδηγήσουν σ΄ένα ξέσπασμα θυμού και δυσαρέσκειας, που στο συνειδητό μας κόσμο δεν θα είναι εύκολο να κατανοήσουμε.
Αυτό που όμως είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αποφύγουμε είναι την αυταπάτη ότι επειδή σιωπήσαμε, το ξεπεράσαμε. Ότι επειδή δεν αντιδράσαμε, συγχωρέσαμε. Αυτό είναι κάτι που πολύ συχνά συμβαίνει και συμβαίνει μέσα από τους ασυνείδητους μηχανισμούς της άρνησης, της αποφυγής και της απώθησης.
Στη συμβουλευτική της συνεξάρτησης μαθαίνουμε να συνειδητοποιούμε το δυσάρεστο συναίσθημα και να μην το βάζουμε σε λειτουργία pause, έτσι ώστε να κάνει τον κύκλο που χρειάζεται να κάνει και να μην «αναπνέει» μέσα από τη μνήμη του κακού.
