Η αλήθεια βλάπτει σοβαρά τη βολική δυστυχία.
Ενώ ψάχνω απεγνωσμένα έστω έναν άνθρωπο, να του πω τη γυμνή μου αλήθεια, να νιώσω ασφαλής μέσα στην απολυτότητα της αδυναμίας μου, ο φόβος του «τσαλακώματος» του εγώ είναι τόσο πολύ μεγάλος που αυτή η αλήθεια πνίγεται μέσα στο βόλεμα της σιωπηλής «κανονικότητας». Όλα φωνάζουν, όλα αντιστέκονται, όλα ανθίστανται, όλα κινδυνεύουν να πνιγούν , να βουλιάξουν να πεθάνουν στη θλίψη της συγκατάβασης. Ψάχνω ένα «θαύμα», μια σανίδα σωτηρίας στη θάλασσα της υφέρπουσας δυστυχίας. Το πηδάλιο της βάρκας μου έχει σπάσει. Αναζητώ μια εξωτερική παρέμβαση, έναν ούριο άνεμο, να με πάει σε μια στεριά. Ο φόβος με καθηλώνει σε μια γωνίτσα και το θάρρος να σταθώ όρθιος στην πλώρη και να φωνάξω δυνατά βοήθεια, είναι διανοητικά αδύνατο. Είμαι εδώ και πιστεύω ότι μου αξίζει αυτή η γωνίτσα. Που είναι οι χάρτες μου; Ποιος είναι ο προορισμός μου; Τον θυμάμαι; Τον ξέχασα; Χάθηκα;
Θυμήσου. Ψάξε. Άνοιξε το παιδικό σου λεύκωμα. Εκεί μέσα είναι όλα λευκά, ίχνος φόβου δε θα βρεις. Αυτό είναι η ίδια η αλήθεια. Αυτό ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!
