Ένας χρόνος πέρασε που αρρώστησαν με λοίμωξη η αγάπη, η αγκαλιά και το φιλί.
Έμειναν λέξεις ασθενείς που θέλανε να γιάνουν.
Τους δώσαμε παυσίπονα, τους δώσαμε αντιβίωση και φάρμακα πολλά.
Τους βάλαμε οξυγόνο από βουνίσιο αεράκι και θαλασσινό.
Ζήτησαν διάλογο πλατύ για να σταθούν στα πόδια τους, αφού δεν πλησιάζονταν.
Βαστάτε λέξεις μου γερά μέχρι τη λευτεριά σας!
Να «πείτε» όσα σας έφραξαν οι μάσκες απ΄ το στόμα.
Η ζωή θα σας γιατρέψει.
