Εκτός από τις «ευτυχείς ενώσεις», δεν αξίζει να θεσπιστεί και μια μέρα που να γιορτάζονται και οι ευτυχείς αποχωρισμοί.
Αυτοί, χωρίς γκρίνιες, καυγάδες, δικαστήρια, διεκδικήσεις, μικρότητες, αλληλοκατηγορίες, μαλλιοτραβήγματα.
Οι συνειδητοποιημένοι, οι ευγενικοί, οι φιλικοί, οι πιο αγαπητικοί απ΄ότι όταν ήταν μαζί και «αγαπημένοι»…
Και ας τη γιορτάζει ο καθένας μόνος του βρε αδελφέ…μέχρι να βρει την αδελφή ψυχή, αν τη βρει!
Κι εγώ απ΄ότι βλέπω είναι αρκετοί … Ξέρετε αυτοί που βάζουν τον εγωισμό στην άκρη, κρατώντας τα θετικά από την ένωση.
Όχι πέστε μου, δεν τους αξίζει μια γιορτή;
