Ένα μίλι δρόμος με τα «παπούτσια» σου…
Και κάπως έτσι, τα έκανα δικά μου.
Θέλω να μπω στα «παπούτσια» σου… κι ας είναι άλλο νούμερο, για να τα περπατήσω.
Θέλω να νοιώσω το βηματισμό σου, με τα δικά σου μέτρα και στη δική σου ταχύτητα.
Δε θέλω να φαντάζομαι.
Θα ήθελα, αν θες κι εσύ, να μου μάθεις να σε μάθω.
Θέλω πολύ να σε μάθω, αν θες κι εσύ βέβαια.
Πως αισθάνεσαι;
Με τι όπλα παλεύεις;
Με πόση δύναμη κρατιέσαι;
Πόσες φορές λύγισες;
Πόσο χρόνο σου πήρε να ξανασηκωθείς;
Είχες ανθρώπους, άνθρωπο να βοηθήσει;
Θεό;
Νιώθεις μόνος-η;
Βρέθηκε κάποιος να σ΄ακούσει;
Το ζήτησες;
Πόσες φορές απογοητεύτηκες;
Ένοιωσες να προδίδεις;
Ένοιωσες να σε προδίδουν;
Αισθάνθηκες ότι παρεξήγησες;
Παρεξηγήθηκες;
Πόσες φορές παρανόησες;
Παρανόησαν;
Ήσουν σίγουρος-η;
Ήταν σίγουροι;
Ρώτησες να μάθεις το πώς και το γιατί;
Σε ρώτησαν;
Επιχείρησες ν΄ακουσεις;
Είχαν υπομονή να σ΄άκουσουν;
Μήπως δίκασες πριν κατανοήσεις;
Μήπως σε καταδίκασαν χωρίς υπεράσπιση;
Εξήγησες με ευγένεια τις λεπτομέρειες;
Σου εξήγησαν χωρίς κριτική, ό,τι δεν είχες πιθανόν καταλάβει;
Έκλαψες για τα λάθη σου;
Κι ας μην ήταν μεγάλα;
Ειδικά όταν σου στέρησαν χαρά;
Προσπάθησες ν΄ αγωνιστείς, για να διορθώσεις;
Εκτός από μεγαλειώδεις συγνώμες, έκανες «ζωντανές» επανορθώσεις;
Άντεξε ο εγωισμός;
Υποχώρησε;
Οι άλλοι έκλαψαν μαζί σου;
Ήταν ικανοποιητικά τα συμπεράσματα;
Τα αποτελέσματα σε ανακούφισαν;
Κατάλαβες ότι έπρεπε να περιμένεις;
Σε φόβισε η αναμονή και η σιωπή;
Δικαιολόγησες;
Σε δικαιολόγησαν;
Αφέθηκες για να πιστέψεις;
Σε εμπιστεύτηκαν;
Σε άγγιξε η ευλογία της συμπόνιας;
Την πρόσφερες;
Σε συμπόνεσαν βαθιά, με δάκρυα στα μάτια;
Θυσίασες κομμάτια από τη βολική σου ύπαρξη, για να αφομοιώσεις το διαφορετικό;
Θυσίασαν πολύτιμα «κάτι» από τη ζωή τους για σένα;
Συγχώρησες;
Συγχώρησαν;
Τελικά χώρεσες;
Τελικά χώρεσαν;
Πόσοι μιλούν για την αγάπη;
Γιατί κλαις, που όλο μιλούν;
Αυτοί γιατί κλαίνε;
Δε θα έπρεπε να γελούν;
Είσαι έτοιμος-η να δώσεις αγάπη;
Να πάρεις;
Τη θέλεις;
Τη θέλουν;
Πολύ;
Και όταν στην δώσουν θα πετάξεις από χαρά;
Πετάς;
Πετάνε;
Πόσα πόδια ψηλά;
Έβγαλες τα «παπούτσια» που βαραίνουν το πέταγμα;
Εκείνοι;
Έγινες καλύτερος άνθρωπος;
Εκείνοι;
Αγάπησες;
Σ΄αγάπησαν;
Μ΄αγαπάς;
Σ΄αγαπώ!
Αυτές οι σκέψεις είναι από το ημερολόγιό μου σήμερα. Η αφορμή για να γραφτούν, δόθηκε από την επίσκεψή μου σ΄ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα εμβολιασμού στην Αττική, προκειμένου να εμβολιαστώ. Όλα πήγαν «ρολόι». Απίστευτη οργάνωση οφείλω να ομολογήσω, τεράστια η προσέλευση του κόσμου. Αλλά είχα καιρό να δω τόσα πολλά πρόσωπα ανήσυχα και θλιμμένα. Βαθιά θλιμμένα και μοναχικά. Επίμονα προσπαθούσα να βρω στο πλήθος ένα χαμόγελο…Μάταια! Που θα μπορούσε να το δικαιολογήσει, ο λόγος που ήμασταν εκεί! Για πολλή ώρα έψαχνα μάταια! Στο τέλος έφυγα κι΄ εγώ θλιμμένη. Στην πραγματικότητα περπατούσα κλαμένη μέχρι το αυτοκίνητο…Ήταν η μόνη παρενέργεια, ως τώρα. Και μάλιστα πολύ ισχυρή!
