ΣΩΤΗΡΕΣ,ΘΥΜΑΤΑ, ΔΙΩΚΤΕΣ, ΡΟΛΟΙ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΙ ΕΛΕΓΧΟΥ.
Μελετώντας τις συνέπειες της συνεξάρτησης, αναγνωρίζουμε το λόγο για τον οποίο, κάποιες φορές οι άνθρωποι μεταχειρίζονται ο ένας τον άλλον τόσο βίαια. Η βία προέρχεται από την παρόρμηση που έχουν, να ελέγχουν και να εξουσιάζουν ο ένας τον άλλον. Αναρωτηθήκαμε, τι είναι αυτό που συμβαίνει σ΄έναν άνθρωπο και τον κάνει να θέλει να ελέγχει έναν άλλον. Όταν ένα άτομο πλησιάζει κάποιον και σχετίζεται μαζί του για λίγο ή πολύ, μετά θα νοιώθει ή πιο αδύναμος ή πιο δυνατός. Γι΄αυτόν το λόγο οι άνθρωποι υιοθετούν μια στάση επιβολής απέναντι στους άλλους. Όποιο και αν είναι το θέμα που μας απασχολεί, συνήθως προετοιμαζόμαστε να πούμε αυτό που απαιτείται ώστε να κυριαρχήσουμε στη συζήτηση. Ο καθένας αναζητά να βρει τρόπο να ασκήσει έλεγχο και έτσι να παραμείνει ο «νικητής» της συνάντησης. Αν το πετύχουμε και κυριαρχήσει η άποψή μας, τότε αντί να νοιώθουμε αδύναμοι, νοιώθουμε μια ψυχολογική αναπτέρωση. Με άλλα λόγια εμείς οι άνθρωποι, προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε πιο έξυπνοι και να επιβληθούμε ο ένας στον άλλον, όχι μόνο επειδή επιδιώκουμε ένα χειροπιαστό στόχο, αλλά και γιατί ανεβαίνουμε ψυχολογικά. Αυτό είναι ο λόγος που βλέπουμε τόσες παράλογες συγκρούσεις στον κόσμο, όχι μόνο σε ατομικό, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Σ΄αυτό το σημείο οδηγούμαστε γιατί η ανθρώπινη ανάγκη για έλεγχο, ασυνείδητα πολλές φορές, είναι ακραία. Όταν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να επιβάλλονται, είναι μοιραίο ότι οι άλλοι θα αντιδράσουν βίαια. Σ΄αυτήν την περίπτωση, δείχνει να είναι μονόδρομος, για να καταφέρουν να διατηρήσουν κάποιον έλεγχο στον εαυτό τους. Με βάση αυτήν την ανάγκη, έτσι και κάποιοι γονείς ασυνείδητα τις περισσότερες φορές, επαναλαμβάνουν το μοντέλο της επιβολής, γιατί αυτό διδάχθηκαν, από τους δικούς τους γονείς. Κι αυτοί με τη σειρά τους, μεγαλώνουν και διαμορφώνουν παιδιά, τα οποία εκπαιδεύονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να ονειρεύονται τη στιγμή, που θα έχουν τον έλεγχο για να επιβάλλονται και να εξουσιάζουν άλλους. Και αυτή η αλυσίδα δεν σπάει ποτέ, παρά μόνο με διάθεση για αυτογνωσία, τόλμη και προσωπική θυσία για καινούργια γνώση. Εκείνο που δεν αντιλαμβανόμαστε ευκολά, είναι ότι προκειμένου να νοιώσουμε εμείς καλά, προκαλούμε προβλήματα σ’ έναν άλλο άνθρωπο και του «κλέβουμε» μεγάλο μέρος από την ενέργειά του. Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους αντλώντας την ενέργεια των άλλων για να ζήσουν. Δυστυχώς, αυτό το είδος ψυχικού βιασμού, συμβαίνει συνέχεια στον ανθρώπινο πολιτισμό. Οι τρομοκράτες- διώκτες που πολλές φορές παρουσιάζονται ως σωτήρες, είτε με τη μορφή μιας κυβερνητικής εξουσίας, είτε ως επαναστάτες, είτε με οποιοδήποτε άλλο προφίλ διαλέγουν, προσπαθούν να επιβάλουν τον έλεγχο με κάθε τρόπο, είτε λεκτικά, είτε και σωματικά πολλές φορές. Πιθανές «τιμωρίες», αναγείρουν το φόβο, μήπως συμβεί κάτι κακό και έτσι ωθούν τα θύματα στη συμμόρφωση. Μ΄αυτόν τον τρόπο οι τρομοκράτες-διώκτες-σωτήρες παίρνουν από τα θύματά τους, την απαραίτητη προσοχή και ενέργεια που χρειάζονται, για να συνεχίσουν απερίσπαστοι την επίτευξη των προσωπικών τους σχεδίων, που μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με αυτά που προφασίζονται.
Τρομοκράτες, σωτήρες και θύματα
