Το τελευταίο δείπνο με το μέσα μου «θηρίο».
Μόλις τελείωσα το τελευταίο δείπνο με νόστιμα όνειρα και γλυκές επιθυμίες.
Για πολλά χρόνια, αυτή ήταν η αγαπημένη μου συνήθεια.
Τα τύλιγα σε κόλλες χαρτί μ΄ένα μολύβι και μία σβύστρα και τα κατάπινα.
Εκεί μεταξύ στομαχιού και διαφράγματος ήταν η τέλεια κρυψώνα.
Τα έκρυβα απ΄τον κόσμο για να μην τα δει και «πει».
Παρόλο που τα υποψιάστηκε, ποτέ δεν μου είπε.
Ήταν πιο απλά απ΄αυτά που φαντάστηκε, φαντάζομαι.
Και εγώ νόμιζα, πως ήταν πολύ μεγάλα για να μπορεί να τ΄ «αντέξει».
Ο κόσμος.
Μια έννοια που ποτέ δεν ικανοποίησε τους γευστικούς μου κάλυκες.
Αλλά τον «έφαγα» αρκετά.
Μερικές φορές, τον έφαγα τόσο πολύ, που τον έκανα εμετό.
«Έφαγα» και το χρόνο, που περίσσευε για μένα.
Τον μάσησα αργά και ηδονιστικά.
«Έφαγα» και το εφικτό, θεωρώντας το ανέφικτο.
Μόνο τα κεριά που έλιωναν μου έκαναν παρέα.
Η καρέκλα στο τραπέζι απέναντι, ήταν πάντα κενή.
Που και που μια σκιά στο δωμάτιο, μου θύμιζε τη φιγούρα του χρόνου.
Αυτό το «ραντεβού» ήταν πάντα με τον εαυτό.
Χρόνια πολλά στο ίδιο μέρος, με τον ίδιο τρόπο.
Πλησίασα τη δεύτερή μου εφηβεία για να καταλάβω ότι έχω δυσανεξία σε τέτοιου είδους δείπνα.
Τώρα θα κάνω ένα μικρό απόδειπνο, σαν μοναχή, μα όχι μόνη πριν τον ύπνο το νυχτερινό.
Για να «χωρέσει» όλα τα δείπνα που «αμάρτησαν», για να μην καταμαρτυρήσουν
όνειρα και επιθυμίες στο φως.
Αφιερωμένο σε κάθε γυναίκα που παλεύει με το «θηρίο».
