Η νοοτροπία που επικρατεί γι’ αυτές τις δύο έννοιες έχει συνήθως μια κοινή ρίζα. Είθισται ν΄αποκαλούμε ψεύτικο αυτό που κρατάει λίγο, είναι εφήμερο και δεν αντέχει ιδιαίτερα στο χρόνο. Και αυτό που αποκαλούμε αληθινό, έχει διαχρονικότητα, είναι συμπαγές, ακέραιο, αναλλοίωτο και κατά κύριο λόγο δεν είναι ιδιαίτερα «εντυπωσιακό» με την λογική των «ειδικών εφέ»
Με βάση λοιπόν αυτήν την αλήθεια, ας πάμε να αποτυπώσουμε την ψυχολογία του μέσου ανθρώπου, όπως διαμορφώθηκε από την οικογένεια και την κοινωνία, όπου ζει και υπάρχει.
Αν αυτός ο άνθρωπος δεν χαρακτηρίζεται από μία σταθερή ψυχολογία που στη συμβολική μας γλώσσα σημαίνει έναν αληθινό εαυτό και είναι ευμετάβλητη από τις κρίσεις, επικρίσεις και κριτικές των άλλων, αλλά και από επαίνους, κολακείες και εγκωμιάσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτός ο άνθρωπος, διακατέχεται από έναν ψευδή εαυτό.
Αν μπορέσει να πάρει απόσταση, να το δει, να το αναγνωρίσει, να το παραδεχτεί, τότε ίσως μπορέσει μ΄αυτήν την αυτοπαρατήρηση, ν΄αρχίσει να μειώνει τις ψυχολογικές αντιδράσεις του ψευδούς εαυτού. Ο οποίος έχει την τάση να είναι ευκολόπιστος, ευπροσάρμοστος, βολικός και να κινείται ως μαριονέτα από «την κοινωνία της γνώμης». Όπως έτσι εύκολα γοητεύεται, έτσι εύκολα απογοητεύεται.
Αφού σιγά σιγά αρχίζει ν΄αναγνωρίζει τη στολή του ψευδούς εαυτού και να την ξεκολλάει με τον ανάλογο πόνο που συνοδεύει αυτήν την διεργασία από το δέρμα του, μπορεί να την εναποθέσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας του. Όσο περισσότερη απόσταση παίρνει απ΄αυτήν τόσο λιγότερο ελκτικό θα είναι να την ξαναφορέσει. Το μεγαλύτερο κέρδος αυτής ψυχολογικής εργασίας είναι η εξάλειψη του φόβου της έκθεσης, ενός εαυτού που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει και η ενατένιση του μέλλοντος με περισσότερο κουράγιο.
