ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΝΑΡΚΙΣΣΟ

Μια καταστροφική σχέση

https://staging.alexandrakousounadi.gr/wp-content/uploads/2021/12/floating_image_04.png

bt_bb_section_bottom_section_coverage_image

Οι συνεξαρτημένοι και οι Νάρκισσοι

https://staging.alexandrakousounadi.gr/wp-content/uploads/2022/01/floating_image_13.png

We Care

https://staging.alexandrakousounadi.gr/wp-content/uploads/2022/08/alex-motoc-qxHiV5nIOjc-unsplash-1-scaled.jpg

Από τη μία οι νάρκισσοι με την αίσθηση μεγαλείου και την ελλιπέστατη ενσυναίσθηση και από την άλλοι οι «ταπεινοί» συνεξαρτημένοι που προσπαθούν να κάνουν τα πάντα για να αγαπηθούν.

Εδώ για να το καταλάβουμε θα βοηθήσει πολύ ο μύθος του Νάρκισσου και της Ηχούς. Η Ηχώ ελκύεται από το Νάρκισσο γιατί, σύμφωνα με τον Freud, ο ναρκισσισμός ενός ατόμου ασκεί μεγάλη έλξη σ’ όσους έχουν απαρνηθεί κατά πολύ το ναρκισσιστικό εγώ τους. Οι Νάρκισσοι είναι οι πιο δυνατοί μαγνήτες για έναν άνθρωπο που κάνει σχέσεις εξάρτησης.

Συνήθως σε μια τέτοια σχέση, αυτός που αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται θεραπεία κυρίως στο να μπορέσει να απεξαρτηθεί από μία τέτοια σχέση, είναι ο συνεξαρτημένος και όχι ο νάρκισσος. Τα άτομα που βρίσκονται στο φάσμα μιας ναρκισσιστικής διαταραχής προσωπικότητας είναι σχεδόν αδύνατον να αναγνωρίσουν ότι χρειάζονται βοήθεια. Και αν φτάσουν στο γραφείο του θεραπευτή, ίσως να είναι ένα είδος επίδειξης της μεγάλης ικανότητας που έχουν να χειρίζονται τους οικείους τους, με σκοπό να αποδείξουν πάλι ότι ο άλλος έχει το πρόβλημα.

Το προφίλ του νάρκισσου

Εσύ τον ρωτάς αν ενδιαφέρεται για σένα και αυτός σου λέει σε χρειάζομαι.

Σε χρειάζεται ως μία παρουσία, που επιβεβαιώνει την εικόνα του.

Σαν ένα αντικείμενο μέσα σ΄ ένα πορτρέτο που συμπληρώνει την ομορφιά του προσώπου του.

Σαν ένα πανάκριβο παπαγάλο που του μαθαίνει τι να λέει και τι να κάνει, για να δείχνει πόσο ικανός είναι στο να εκπαιδεύει, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις ανάγκες του παπαγάλου ως ύπαρξη. Κάπου στο σπίτι υπάρχει κι αυτός ο παπαγάλος, ο οποίος λειτουργεί, ως αντικείμενο στο ναρκισσισμό του. Κι΄ αυτό του δημιουργεί πληρότητα.

Τι γίνεται όμως αν στη θέση του παπαγάλου, είναι η γυναίκα του ή τα παιδιά του;

O νάρκισσος μπορεί να θέλει τη γυναίκα του, όμορφη, θελκτική, έξυπνη, εργατική, καλή μητέρα, όπως και τα παιδιά του το ίδιο, αλλά να μην τους δίνει καμία «εσωτερική» σημασία γιατί τους χρειάζεται μόνο ως «εικόνα», μέσω της οποίας γίνεται αυτός σπουδαίος.

Για τον νάρκισσο, όλα τα παραπάνω είναι τα τρόπαιά του, που δεν τα αποκτά για να μοιραστεί τη ζωή του μαζί τους, αλλά για να τα προβάλει. Για να επιβεβαιώνει συνεχώς στον «ερωτεύσιμο» εαυτό του πόσο σημαντικός είναι.

Ο νάρκισσος δημιουργεί γύρω του μια τραγωδία γιατί, ο άλλος, οι άλλοι δεν είναι αντικείμενα. Έχουν φωνή, υπόσταση, συναισθήματα. Στην προσπάθεια να κρατήσει αυτά τα «αντικείμενα» (self objects) δίπλα του, πετάει συναισθηματικά ψίχουλα γιατί ξέρει, ότι αν δεν το κάνει θα τα χάσει. Γι΄αυτό ο νάρκισσος δημιουργεί γύρω του ανθρώπους εξαρτημένους, θυμωμένους, θλιμμένους που ασυνείδητα καταλαβαίνουν ότι γίνονται «αντικείμενα» χρηστικότητας, συνήθως δυσκολεύονται να φύγουν αναζητώντας συνεχώς μια συναισθηματική αναγνώριση από τον νάρκισσο, για την αφοσίωση που δείχνουν σ΄ έναν τόσο «δύσκολο» άνθρωπο. Και στο τέλος βέβαια διαλύονται μέσα σ’ αυτή την τόσο αφύσικη για τους ανθρώπους σχέση.

Η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας, δημιουργεί γύρω απ΄ αυτήν, εξαρτημένους ανθρώπους, που περιμένουν την αγάπη. Μια αγάπη που δεν έρχεται ποτέ, γιατί ο νάρκισσος είναι ανίκανος και συναισθηματικά «ανάπηρος» στο να αγαπήσει κάποιον πέρα από τον εαυτό του. Η σχέση με έναν τέτοιο άνθρωπο είναι σαν ένα καράβι που ξέρεις ότι θα πέσει σε ξέρα και αυτό που ενδιαφέρει μόνο αυτήν την προσωπικότητα, είναι να είναι ο καπετάνιος του πλοίου ανεξάρτητα αν στο τέλος, θα ναυαγήσουν όλοι!

Για ακόμα μια φορά η θεραπευτική δουλειά και η αυτογνωσία, βοηθάει τα «θύματα» του νάρκισσου, να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, να κατανοήσουν και να αποτινάξουν αυτήν την κακοποιητική συμπεριφορά που είναι καλυμμένη πίσω από την ταμπέλα της ανάγκης του πάσχοντα νάρκισσου.