ή έστω με τη βοήθεια των φίλων μου, με κρατούσε κολλημένη σε ένα σταθερά επαναλαμβανόμενο μοντέλο ζωής. Στην ουσία ασυνείδητα μου έβαζα ένα φρένο, προφανώς γιατί φοβόμουν εμένα, τους οικείους μου… την ίδια τη ζωή.
Η Αλεξάνδρα (έτσι της ζήτησα, να την αποκαλώ) είναι για μένα ο άνθρωπος που κατάφερε συνδυάζοντας τα εργαλεία της επιστημονικής της κατάρτισης με την εγγενή συναισθηματική νοημοσύνη και δοτικότητα της, να με καθρεφτίσει. Χάρη στη δική της συνέπεια και αποδοχή αντίκρισα τον εαυτό μου. Η πρώτη αντίδραση ήταν η αποστροφή προς αυτόν και τώρα κατέληξα στην αγάπη για αυτόν. Αισθάνομαι τυχερή, που συναπαντήθηκα με την Αλεξάνδρα τη στιγμή που είχα πάρει σοβαρά την απόφαση να βοηθηθώ.
Ε.Α
