Η γκραβούρα.
Σαν γκραβούρα που θυμίζει
της στιγμής μια αιχμαλωσία
το μυαλό μου αναμασάει
μια «παράλογη» ιστορία.
Στις καφέ τις αποχρώσεις
άκαρπη είναι η συγκυρία
ψάχνει πράσινο να ανθήσει
μα είναι στέρφα η γη και «κρύα».
Άνθρωποι αποξενωμένοι
ψάχνουν τόπο για λατρεία
μα οι καρδιές σε αποστάσεις
στάζουν θυμό με μαεστρία.
Στης ζωής μου την γκραβούρα
χαράχτηκαν πολλά τοπία
μα τη στιγμάτισε βαθιά
των ανθρώπων η «απουσία».
Γι’ αυτό την έβαλα σε κάδρο
πάνω στον τοίχο να τη βλέπω
γιατί χρειάζομαι αποστάσεις
για να μπορώ να την αντέχω.
