Και εκεί που πήγαμε να πάρουμε μια ανάσα μετά από τη δεκαετή και πλέον κρίση, να που ξεπετάγεται και πάλι ο φόβος!
Θα έχω την υγεία μου; Mήπως κολλήσω και εγώ αυτόν τον ιό;
Θα διατηρήσω τη δουλειά μου;
Κι΄αν τη διατηρήσω, μήπως μειωθεί ο μισθός μου;
Θα ανταπεξέλθω στα οικονομικά μου έξοδα;
Θα κοιτάω τους ανθρώπους δίπλα μου, χωρίς φόβο ότι μπορεί να με κολλήσουν κάτι;
Θα μπορέσω να έχω ξανά την οικειότητα που είχα με τους φίλους μου όπως πριν;
Θα αγκαλιάζω με τον ίδιο τρόπο που αγκάλιαζα;
Θα καλύπτονται οι ανάγκες μου;
Θα ζω μέσα στο άγχος και στο φόβο της επιβίωσης και για πόσο;
Όλο αυτό που ζούμε πόσο μπορώ να το ελέγξω; Είναι άραγε αληθινό;
Πόση υπερβολή έχει;
Θα αντέξω;
Θα αντέξουμε;
‘Όλες αυτές είναι πολύ εύλογες ερωτήσεις όταν υπάρχει ένα γενικό κλίμα ανασφάλειας και φόβου. Αν θυμηθούμε τον εαυτό μας, θα δούμε ότι αυτό το κλίμα, υπήρξε πιθανόν και άλλες φορές στη ζωή μας. Άρα δεν είναι κάτι καινούργιο! Σ΄αυτήν την ασφάλεια που αναζητούμε αυτές τις στιγμές, είδαμε ίσως, ότι ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να μας την καλύψει άμεσα και ξεκάθαρα! Η ανασφάλεια μειώνεται, μόνο με την ανάπτυξη του ατόμου, που σε τέτοιες συνθήκες μπορεί να φαίνεται πολυτέλεια, αλλά είναι ο μόνος δρόμος που μας βοηθάει να μειωθεί. Ερευνώντας τον φόβο και τις σκέψεις που τον γεννούν, καταφέρνουμε να τον τοποθετούμε στην πραγματική του διάσταση, να μην καθηλωνόμαστε σ΄αυτόν και να μην μας παραλύει. Αν ο φόβος συμβολίζεται με ένα σκοτεινό δωμάτιο που φαίνεται τρομακτικό, ο μόνος τρόπος για να τον εξαλείψουμε, είναι να ανοίξουμε ένα παράθυρο και να μπει το φως! Η πραγματικότητα δεν έρχεται ποτέ ως πρόβλημα, είναι μόνο οι ιδέες για την πραγματικότητα που δημιουργούν το πρόβλημα! Επομένως το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι, ότι αν μπορέσεις να διαλύσεις τον ψυχολογικό φόβο, δεν απομένει κανένα πρόβλημα!
