Κάθε μορφή θεραπείας, αρχίζει να υπάρχει όταν δίνουμε παρηγοριά και ελπίδα σ΄έναν άνθρωπο, όσο κι αν δείχνει απελπισμένος και αντιδραστικός, ως προς τη βοήθεια. Οφείλουμε να τον προσεγγίζουμε μ΄έναν τρόπο προσωπικό, ακούγοντας με όλη μας την προσοχή, αποφεύγοντας τις γενικεύσεις. Η θεραπευτική εξέλιξη προκύπτει μέσα από την προοπτική ανάπαυσης που δημιουργεί η ίδια η θεραπευτική...

Κάθε μέρα πρέπει να θυμάμαι ότι η σιωπή δίνει τη δυνατότητα της αυτοπαρατήρησης. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη “ρωμαική αρένα” της ψυχολογίας της μάζας. Είναι ο μόνος δρόμος όμως που αμβλύνει το γνωστικό κέντρο. Τη συνείδηση.

Οι περισσότερες εμπειρίες στις διαπροσωπικές μας σχέσεις που μας υποτιμούν, μας ντροπιάζουν και καταλήγουν να μας πληγώνουν, μας δημιουργούν ταραχή και θυμό! Πως όμως αυτή η ταραχή και ο θυμός γίνονται οργή και σε αρκετές περιπτώσεις μνησικακία για τον άνθρωπο που μας προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα! Η μνησικακία είναι η μνήμη ενός «κακού» που έκανε...

Μία  ευαίσθητη καρδιά έψαχνε πολύ βαθιά για να βρει μία αγκαλιά να τη χωράει. Μα το μυαλό  ήταν «παχύ» μέσα σ΄ αυτήν τη διαδρομή πάντα αγχωμένο, έμενε να ξαγρυπνάει.   Κάποτε  ένοιωθε στενή, την άλλη ελαφρώς στραβή σαν μια σκιά που το «σωστό» το φως αναζητάει.   Μπερδεύτηκε για τα καλά, και΄πιανε ο νους πάλι...

Όλα θα πάνε καλά. Θα περάσει κι αυτό. Και σε αγκαλιάζω Και το εννοώ. Και  το πιστεύω. Και  το μεταδίδω. Και το κοινωνώ. Και το χαρίζω. Και δεν κάνω τίποτα παραπάνω για να σε πείσω. Είναι αυτονόητο. Στο προσδιορίζει το βλέμμα, το άγγιγμα, η σταθερότητα της ανάσας. Ο κτύπος της καρδιάς που σφυρηλατεί την αγάπη....

Ο γιος μου χθες πήγε για μπάνιο με τους φίλους του. Και γύρισε αργά. Σήμερα το πρωί, άνοιξα την τσάντα του και έβγαλα ότι είχε μέσα. Έμεινε όμως λίγη  άμμος. Αφού την έψαξα καλά, βγαίνω στο μπαλκόνι μας, του 5ου ορόφου, και την τινάζω. Και ξαφνικά, βλέπω να ίπταται ένα 10εύρω που έφυγε από μέσα...

Νομίζω ότι η θέση του τώρα στο μυαλό μας, σύμφωνα με τις πάρα πολλές ανατολικές τις επιδράσεις αλλά και τη δυτική ορθολογιστική σκέψη, αλλοτριώνεται από τη χώρα της φαντασίας και των διαφόρων υποκειμενικών μας ερμηνειών. Το τώρα στη δύση, χρησιμοποιείται ως έννοια της δυνέχισης του παρελθόντος, άρα ως ένα μέσο προς μια επόμενη στιγμή. Και...

Η ζωή που χώρεσε όλα αυτά που δεν έζησε. Οι καλύτερες αναμνήσεις είναι αυτές που ξεχάστηκαν. Το πιο περιπετειώδες ταξίδι είναι αυτό που δεν ταξιδεύτηκε. Η μεγαλύτερη χαρά είναι αυτή που δεν ευχαριστήθηκε. Το εκφραστικότερο χαμόγελο είναι αυτό που δεν πλάτειασε. Ο ισχυρότερος φόβος είναι αυτός που δεν τρόμαξε. Η πιο αβάσταχτη θλίψη είναι αυτή...

Η εκδίκηση είναι μία ενεργή πράξη που «νομιμοποιεί» την ανημπόρια,  ως προς την αποδοχή μιας πραγματικότητας, γιατί κάποιος  συνεχίζει να πιστεύει  ότι θα  μπορούσε  να την είχε ανατρέψει! Από τα πιο σκοτεινά συναισθήματα που στρέφεται κατά κύριο λόγο με μίσος προς τον εαυτό! Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: Πώς είναι δυνατόν να μου συμβεί ΕΜΕΝΑ αυτό;...

Η δόξα του αίσιου τέλους. Αισιοδοξία. Η δόξα του αίσιου τέλους. Η αντίθετη κατάληξη της κληρονομημένης συμπεριφοράς του δράματος στις ζωές των ανθρώπων. Η διόρθωση των παρορμητικών κινήσεων με τη βοήθεια της ασυνείδητης υποβόσκουσας δύναμης. Το κοίταγμα της ζωής ως μία εναλλασσόμενη πραγματικότητα και όχι ως ένα στέρεο ή στάσιμο οικοδόμημα κατά το οποίο δεν...