Αρμενίζοντας αποχαυνωμένοι στη μετάφραση του πλήθους.
Μισές ιστορίες, γενναίες μαρτυρίες, λειψές κατηγορίες, μονομερείς ερμηνείες, «ασθενείς» υποθέσεις, μοιραίες προβλέψεις.
Πάει ν΄ανοίξει ο δρόμος, εισβάλει ο «νόμος», των ενδείξεων ο φόβος, έχει άλλοθι ο κόσμος;
Ρωτώ για να μάθω; Καλύτερα ν΄ αφήνομαι στο πάθος, σ΄ένα βυθισμένο σκάφος, που ψάχνει το λάθος, στης ζωής των άλλων το βάθος.
Βρίσκω ελλιπείς εξηγήσεις, δεν με καλύπτουν οι διηγήσεις, συνεχείς παρανοήσεις, περίεργες «φύσεις», πώς ακριβώς θα προχωρήσεις;
Φανταστική ευκαιρία, σύγχρονη και ευτυχής συγκυρία, τέρμα τα «Likes» στα άγρια θηρία, θα τα στείλουμε «εξορία», θα είναι η πιο παραδειγματική τιμωρία.
Μας οπλίζει ο χρόνος, θα σε σκοτώσει ο πόνος. Παίζεται στα χέρια μας του εαυτού σου ο «φόνος», θέλουμε να ξέρουμε σίγουρα, ότι είσαι αδιαφιλονίκητα μόνος.
Περισσεύει το μίσος, χειροκροτώ με το πλήθος. Μωρέ λες να μου τύχει και μένα; Μπα όχι όχι..Τι να πώ…ίσως!
Σου ράβω κουστούμι φασόν, κοστίζει χρόνο και χρήμα το εξειδικευμένο πατρόν.
Ίσως και να΄θελα να΄ξερα ποιος είσαι για να μην κινδυνεύω, αλλά άστο…ξέρω εγώ καλύτερα, και έτσι ξεμπερδεύω.
Έχει παρελθόν το φορτίο, καθίσταται αμαρτωλό το τοπίο, εξ ορισμού ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο «κόπος».
«Ζορίζομαι» να καταλάβω. Aλλά ποιος ο λόγος μέτρα να λάβω; Tην αλήθεια του άλλου να μεταλάβω;
Tο ψέμα του μυαλού μου να προλάβω; Nα σταματήσω ζωές να «θάβω»; !
