Είναι η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια
που σφράγισε χρόνια ανεξίτηλο θυμό
φταίνε τα μάτια που πάντα έβλεπαν ταξίδια
να τερματίζονται στου πόνου τον τριγμό.
Είναι τα βλέφαρα που αραίωσαν στο γέρμα
και δεν αντέχουν να κρατήσουνε σκιά
σ΄αυτές τις λάμψεις που ανάγκασαν το βλέμμα
να ρίχνει ασφάλεια στην τάση την παλιά.
Είναι η στάλα ιδρώτα που εγκλωβίστηκε του φόβου
στον κρόταφο της δεξιάς πλευράς
και σταλακτίτης έγινε δικός μου
μέσα σε σπήλαιο ορθάνοιχτης καρδιάς.
Είναι το δάκρυ που βαθούλωσε το δέρμα
απ΄το ποτάμι της χαράς που ίσως είχε ξεραθεί
κατρακυλούσε σαν της νιότης μου το κέρμα
αναζητώντας μια ευθεία να σταθεί.
Είναι του γέλιου οι γραμμές οι πλαϊνές,
ξέρεις, βαστούν τα μπόσικα σε κάθε συγκυρία
και μου θυμίζουν τις βαθιές ανατροπές
ως νέα κεφάλαια ζωής και ομορφιάς πορεία.
