Νομίζω ότι η θέση του τώρα στο μυαλό μας, σύμφωνα με τις πάρα πολλές ανατολικές τις επιδράσεις αλλά και τη δυτική ορθολογιστική σκέψη, αλλοτριώνεται από τη χώρα της φαντασίας και των διαφόρων υποκειμενικών μας ερμηνειών. Το τώρα στη δύση, χρησιμοποιείται ως έννοια της δυνέχισης του παρελθόντος, άρα ως ένα μέσο προς μια επόμενη στιγμή. Και αυτή είναι η άποψη του δυτικού τρόπου σκέψης για το ΤΩΡΑ.
Από την άλλη, η έννοια του ΤΩΡΑ στον ανατολικό τρόπο σκέψης, έχει να κάνει με τις επόμενες ζωές. Η αλήθεια του ΤΩΡΑ, μας απασχολεί, γιατί έχει μέσα της, τη σύλληψη της αίσθησης της αιωνιότητας, με υγιή και υπερβατικό τρόπο
Αυτή η αίσθηση επίσης κατοικεί πολλές φορές απατηλά, στην πλάνη του εωσφόρου όπου διακατέχεται από την αρχή της ηδονής και της επιβολής. Η επίτευξή της έχει να κάνει με αφαιρετικό χαρακτήρα και όχι με προσθετικό.
Το ξεδίπλωμα του παρελθόντος αλλά και το σταμάτημα της φαντασίας με την επίγνωση της αλήθειας, μπορεί να δημιουργήσει ένα ΤΩΡΑ, σαν την ανακάλυψη μιας όασης και όχι τη συνέχιση της ερήμου ή την εύρεση μιας πόλης.
Σ αυτήν την όαση κατοικεί αυτή η γεύση της αιωνιότητας, όσο πιο καθαρά γίνεται σαν μια πνευματική εμπειρία, που μπορεί να την έχουν βιώσει, κάποιοι λίγοι άνθρωποι.
Δεν έχει να κάνει με τη διαιώνιση του είδους και ούτε με την εξέλιξη του ανθρώπου, αλλά με μια απόλυτη παρουσία που έχει φως και είναι σαν να μην υπάρχει εν όσο υπάρχει.
Η κάθε πιθανή ερμηνεία αυτών των στιγμών διαλύει το αφυπνισμένο βίωμα
