Αμυντικός μηχανισμός της ενδοπροβολής
Ας υποθέσουμε ότι κάνω μια γνωριμία με μια κοπέλα, που γνωρίστηκα σε μια κοινή παρέα και ανταλλάξαμε κάποιές κουβέντες. Μου φάνηκε ιδιαίτερα συμπαθητική και επειδή είμαι κοινωνική, πρότεινα να πιούμε ένα καφέ να γνωριστούμε καλύτερα.
Της λέω να τηλεφωνηθούμε και να έρθει για καφέ στο σπίτι μου. Ανοίγω λοιπόν το σπίτι μου σ΄έναν άνθρωπο, που δεν ήξερα μέχρι τότε, με διάθεση φιλοξενίας και τις καλύτερες προθέσεις, για να χτιστεί μια σχέση μέχρι το βαθμό της φιλίας.
Έρχεται, της προσφέρω τον καφέ και ότι άλλο είχα, γλυκό κουλουράκια και μετά αφού μιλήσαμε αρκετά, με ευχαρίστησε και έφυγε.
Αυτό το συμβάν επαναλήφθηκε αρκετές φορές. Μία από τις επόμενες φορές λοιπόν, αυτή η κοπέλα άρχισε να κάνει κάποιές παρατηρήσεις. Πχ. «Σήμερα γιατί δεν έχεις πάρει το γλυκάκι που με κέρασες την προηγούμενη φορά»; Τρώω την πρώτη σφαλιάρα (απαλή γι΄αρχή). Την επόμενη φορά με ρώτησε: «Γιατί δεν με μαγείρεψες κάτι να φάμε;» Η σφαλιάρα πιο δυνατή αυτή τη φορά. Εγώ αρχίζω να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Ότι αυτός ο άνθρωπος, δεν εκτίμησε ιδιαίτερα ότι άνοιξα το σπίτι μου. (Όπου σπίτι, εσείς βάλτε ότι θέλετε. Και την ψυχή σας ακόμα). Επίσης δεν εκτίμησε τη διάθεσή μου για προσφορά. Και ξεπερνώντας τα όλα αυτά πολύ γρήγορα, άρχισε να τα θεωρεί δεδομένα και να απαιτεί περισσότερα. Τώρα η δικιά μου αντίδραση απέναντι σ΄αυτά τα γεγονότα, δεν ήταν αντάξια της δυναμικής τους. Όταν λοιπόν ασυνείδητα μέσα μου υπάρχει ο μηχανισμός της ενδοπροβολής, εγώ μπαίνω σε υποχώρηση και συγκαταβατικότητα. Δηλαδή, αντί να δω καθαρά το φαινόμενο που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μου και να το σταματήσω, έρχεται το «πέπλο» του αμυντικού μηχανισμού. Τι κάνει αυτός ο μηχανισμός. Ας υποθέσουμε ότι είχαμε ή έχουμε μια μητέρα ή ένα πατέρα, ο οποίος μας έλεγε ότι ΠΑΝΤΑ με τους επισκέπτες στο σπίτι μας, πρέπει να είμαστε φιλόξενοι, καλοί και ευγενικοί. Αυτό το ΠΑΝΤΑ έχει μεγάλη σημασία. Δηλαδή δεν έχει το στοιχείο της διάκρισης. Είναι στερεότυπο, περνιέται σαν κανόνας και καταλήγει να είναι μια πεποίθηση. Σ΄αυτήν την περίπτωση, δε λειτουργώ σύμφωνα με τα γεγονότα, αλλά σύμφωνα με την πεποίθηση της φωνής του μπαμπά ή της μαμάς που προβάλλονται μέσα μου.
Έτσι λοιπόν ασυνείδητα, δίνω το δικαίωμα σ΄αυτήν την κοπέλα να με θεωρεί δεδομένη και να πιστεύει ότι μπορεί να ζητήσει πολύ περισσότερα. Τότε αρχίζει μια εσωτερική σύγκρουση, που έχει να κάνει με το πραγματικό γεγονός και την πεποίθηση που δεν είναι δική μου ή δε συνάδει σε κάθε περίπτωση.
Το αποτέλεσμα είναι να νοιώθω συντετριμμένη και να αρχίσω να συσσωρεύω μεγάλο θυμό μέσα μου.
Φανταστείτε να γίνεται αυτό για πολλά γεγονότα, που αφορούν ανάλογες πεποιθήσεις.
Αυτός ο άνθρωπος που συσσωρεύει τόσο θυμό, από την προσπάθειά του να υπηρετήσει την αξία μιας σχέσης και που δεν έχει καταλάβει ότι λειτουργεί ασυνείδητα ο μηχανισμός μέσα του, θα καταλήξει να έχει πολλές εσωτερικές συγκρούσεις και θα διχάζεται συνέχεια στο ποια απόφαση θα πρέπει να πάρει. Αν αυτό για πολύ καιρό, λειτουργεί στο ασυνείδητο και δε θεραπευτεί, θα εκφράζεται με ανορεξία σχέσεων και θα πιστεύει ότι φταίνε πάντα οι άλλοι.
Η συνεξάρτηση είναι μία ¨ασθένειά», η οποία λειτουργεί ασυνείδητα, ύπουλα και καταστρέφει τις σχέσεις.
Στη συμβουλευτική της συνεξάρτησης, δουλεύουμε με μια οργανωμένη σειρά, όλους τους αμυντικούς μηχανισμούς, που αναπτύσσονται στην παιδική ηλικία. Ένας απ΄αυτούς είναι και η ενδοπροβολή.
